Andy Wauman
(Wilrijk,
1975 )
Een weloverwogen en zuinig gebruik van het woord speelt een centrale rol in het oeuvre van Andy Wauman. Dolend door het associatieve labyrint van de taal kiest Wauman voor een minimaal gebruik van het medium, zonder evenwel in minimalisme te vervallen. Want voor dat laatste is hij te veel romanticus en poëtisch anarchist. De kunstenaar is een ontdekkingsreiziger in een tijd waarin nog maar weinig te ontdekken valt. In zwart-witcontrasten verkent Wauman de ruwe en donkere randen van een soms betreurenswaardige samenleving en reflecteert hij over thema’s als verval en verlies. Hij schuwt daarbij doelbewust elke vorm van cynisme.
