Peter Rogiers
(Antwerpen,
1967 )
Peter Rogiers behoort samen met Berlinde De Bruyckere en Gert Verhoeven tot een generatie beeldhouwers die in de jaren negentig de sculpturale traditie in Vlaanderen nieuw leven inbliezen. Met zijn dynamische, ruimtebepalende sculpturen schrijft Rogiers zich uitdrukkelijk in in de geschiedenis van de figuratieve beeldhouwkunst, maar zijn praktijk en parcours zijn eigenzinnig. Met humor en zelfrelativering haalt hij de mimetische capaciteit van stereotiepe figuren plastisch onderuit. Ze worden getorst, verwrongen en met anderstalige of verzonnen elementen expressief opgeladen of aangescherpt. Rogiers giet ruw geboetseerde werken klassiek af in brons, maar gebruikt evengoed eigentijdse materialen als polyurethaan, afhankelijk van de vorm. Hij verwerkt zowel barokke en modernistische invloeden als verwijzingen naar comics en B-films. Ook uit de hedendaagse dans put hij inspiratie, in het bijzonder de choreografieën van William Forsythe en Pina Bausch. Niet toevallig worden de sculpturen van Rogiers gekenmerkt door een sterke driedimensionaliteit en een spel met de zwaartekracht.
