Sergio De Beukelaer
(Deurne,
1971 )
Vanuit een verlangen naar absolute zuiverheid gaat Sergio De Beukelaer op zoek naar een nieuwe dimensie voor de schilderkunst. De naoorlogse geometrisch abstracte kunst, de monochrome schilderkunst, hard edge én popart bieden aanknopingspunten, maar net als het minimalisme schieten ze voor De Beukelaer tekort om een krachtig picturaal antwoord te bieden op de visuele complexiteit van de hedendaagse (van langsom meer digitale) beeldcultuur. De kunstenaar herleidt die complexe realiteit tot heldere vormen, waarbij hij met een zekere speelsheid registers vermengt. In strakke, geometrisch abstracte beelden bekrachtigen kleurgebruik en ruimtelijkheid de vormelijke en inhoudelijke uitpuring. Hoewel hij soms ook wit gebruikt – symbool voor de ultieme objectivering – herleidt De Beukelaer zijn onderwerp vaak tot kleur om de essentie van de picturale interpretatie te bevragen. Tegelijk komt het schilderij los van zijn ‘vlakke’ geschiedenis en krijgt het een ruimtelijke impact in objecten, installaties en – via De Beukelaers concept van het ‘fat canvas’ – driedimensionale schilderijen.
