Geoffrey De Beer
(Ekeren,
1978 )
Geoffrey de Beer beklemtoont in sculpturen, assemblages en installaties de onverwachte, autonome schoonheid van zijn materialen (glas, marmer, tegels). Die ‘oppervlakkige’ schoonheidservaring dwingt de toeschouwer om zich kritische vragen te stellen bij het transcendente karakter dat de schoonheidservaring van oudsher wordt toebedeeld. Het oeuvre van De Beer roept voorts fundamentele vragen op over auteurschap en over de uniciteit van de kunstenaar en het kunstwerk. Precies op dat terrein vindt hij aansluiting bij de surrealisten. Met hen deelt De Beer een onuitputtelijke fascinatie voor beelden, gelijkenissen en raadsels.
